De afgelopen sneeuw- en vriesperiode heeft wat mij betreft alvast hét woord van het jaar opgeleverd. En 2009 was nauwelijks begonnen. Vergeet swaffelen al maar.
Toen ik vorige week de kinderen wakker maakte met de mededeling dat het gesneeuwd had, wipten ze uit bed als nooit te voren. Nog voor ik het rolluik kon optrekken om hen de witte tuinen te tonen, werd de kandidatuur voor het woord van het jaar ingediend: “Papa, het is toch speelsneeuw?”. Geef toe, dat kan zo in Van Dale.
sneeuw de; v(m) 1 bevroren neerslag die in de vorm van vlokken valt: natte ~ die al tijdens het vallen begint te smelten; (Belg) zwarte ~ zien armoe lijden 2 witte vlekjes op het beeldscherm ve tv
speelsneeuw de; v(m) sneeuw waarmee sneeuwballen gemaakt kunnen worden en die voldoende kleeft om sneeuwmannen mee te maken; kraakt als er je er op stapt
De tweede dag, na het vriezen waardoor de sneeuw te poederig werd om er deftige sneeuwballen mee te maken, was de aandacht al verslapt. De dooi van afgelopen dagen werd dan ook compleet genegeerd. Eigenlijk komt het er op neer dat mijn kinderen niet in sneeuw geïnteresseerd zijn, tenzij het speelsneeuw is.
Het begon al goed op vrijdagavond, toen onze gelegenheidsquizploeg “de gnorgls” de eerste plaats wegkaapte op de jaarlijkse quiz van de kleuterschool.
Met ons ploegje van zes wisten we samen blijkbaar genoeg om de quiz en een fles champagne te winnen. Met antwoorden zoals Frank Galan, Dagboek van een herdershond, Tasmanië en Walter Baele – verzin de vragen maar zelf – lieten we Brainstorm en Kwistet vlot (bwa) achter ons. De quiz zelf was overigens zeer knap in elkaar gestoken door een aantal ouders en zoals het hoort hebben we er ook alles aan gedaan om de schoolkas zo vol mogelijk te drinken.
Zaterdag was het dan aan Justine Henin, die we de halve finale van de Diamond Games live in het Sportpaleis zagen winnen. Tafereel: voor ons gezeten, een prominent en niet ongecontesteerd vertegenwoordiger van het Vlaams Belang heftig applaudiserend voor deze zelfverklaarde Waalse royaliste. Zo zie je maar, sport doet alle grenzen vervagen.
’s Avonds zijn we dan voor het eerst sinds lang nog eens naar de film geweest. En voorwaar, weer een winnaar! Of tenminste een toekomstig oscarwinnaar als je het mij vraagt. Als fan van de Coen-broers (en dan vooral van The Big Lebowski, Fargo, Raising Arizona en Barton Fink) wilde ik No country for old men zeker niet missen. Als er een categorie “meest uitdrukkingsloze moordenaar met meest originele moordwapen” voor de gelegenheid wordt ingevoerd, mag van mij de oscar naar Javier Bardem gaan. Brrrrr….
Tot slot waren er ook zondag weer tal van winnaars naast en in voetbalkantines overal in het land, maar ook Justine Henin nog eens en vooral The Paranoiacs in Eurosong! 20 jaar nadat ik hen als opener op Pukkelpop zag, waar ze overigens hetzelfde nummer speelden (ongeveer 45 minuten aan een stuk).
Gisteren zijn we in de Arenbergschouwburg gaan zien naar “Achterklap”, de eerste solovoorstelling van Adriaan Van den Hoof, jullie vaneigens gekend als het toogmeubel uit de Galaxy in Tienen, van zijn verschijningen in Alles kan beter en Het Peulengaleis of van zijn theaterwerk bij de Kakkewieten en de Roovers.
Het was de premiëre en met daarenboven zijn ouders in de zaal liep Adriaan er nogal zenuwachtig bij (al die vuile praat met pa en ma erbij…). Het liep nog niet allemaal gesmeerd, maar net dat onaffe en jongensachtige maakte de voorstelling extra charmant.
De bedoeling was in de eerste plaats de mensen aan het lachen brengen en dat is meesterlijk gelukt met ondermeer perciflages op hedendaags toneel en moderne dans, anekdotes over de Marina’s van Kessel en Nijlen en herinneringen aan zijn kindertijd die zich, gezien onze leeftijd, quasi parallel moet afgespeeld hebben (the A-team, Star Wars).
Van den Hoof blijft ook een zeer getalenteerd moppentapper en stand-up-comedian. Ga zeker naar Achterklap kijken en mis ze niet, de aan de ouders aangepaste versie van de mop van de panda’s, van de eekhoorn op café en van de papegaai in het vliegtuig. “Moppen met dieren zijn altijd top!”
Van zondag 27 januari tot gisteren zaterdag 2 februari was ik een weekje
te gast als dagboekschrijver op de website van Caroline Gennez. Het is
voor het eerst dat ik elke dag geacht werd om iets te schrijven en ik
heb moeten vaststellen dat het toch enige discipline vraagt. Een
dagelijks bericht hier posten, dat durf ik niet beloven, maar het is wel
degelijk de bedoeling de vaart er in te houden.
Voor de liefhebbers heb ik het volledige dagboek van afgelopen week ook
van Carolines stek gecopieerd naar de mijne.
*Zondag 27 januari*
Ha! De geneugten van draadloos internet! Zoals zoveel avonden
tegenwoordig zit ik voor het slapen gaan met de laptop op schoot te
schrijven met de flikkerende televisie (geen high definition inderdaad)
op de achtergrond. Steve Stevaert
<http://nl.wikipedia.org/wiki/Steve_Stevaert> in de herhalingslus van
het ontbijtprogramma op de Antwerpse regionale TV, het is even wennen.
Normaal schrijf ik op deze avondlijke momenten voor de TV stukjes voor
mijn eigen website, maar nu ben ik weekje te gast hier op de stek van
onze partijvoorzitster.
Ze maakte toch weer indruk vanmorgen op de jaarlijkse nationale
nieuwjaarsreceptie in haar thuisstad Mechelen <http://www.mechelen.be/>.
Caroline heeft duidelijk de gave van het woord en kwam met een krachtige
en uitgebalanceerde speech, recht uit het hart. Een speech vol
verontwaardiging zoals dat hoort bij socialisten.
Helemaal terecht was de stevige sneer naar Etienne Schouppe die een
dikke week geleden plots bleek ontdekt te hebben dat er nog armoede is
in Vlaanderen. Dezelfde Schouppe die er jaren over deed om vast te
stellen dat er ook mensen van vlees en bloed op zijn treinen zaten en
zijn hand er niet voor omdraaide om die stevig uit te kafferen in de
Zevende Dag. ?Allemaal zeurpieten, die pendelaars!? Dezelfde Schouppe
die afgelopen week bewees dat de oude CVP, inclusief de moraliserende
deugdelijkheid, terug is door zijn beklag te doen over al die politici
die met een gebrek aan vestimentair sÈrieux door het leven stappen. ?Wie
neemt die mensen nog ernstig?? Ik vroeg me meteen af of hij het had over
Jo Vandeurzen (zijne afgeleefdheid in hemdsmouwen wiens oogwallen me
steeds meer aan Guy Thys doen denken), over de performances van Yves met
geit of over gouvernante Cathy met rugzakje. Toegegeven, ik word er ook
vaak op aangesproken want de laatste keer dat ik een das droeg was
tijdens de trouw van een chique neef een jaar of zeven geleden. Maar
zolang ik me als Antwerps gemeenteraadslid kan verschuilen achter onze
burgemeester Patrick Janssens <http://www.burgemeestervanantwerpen.be/>,
zit ik goed.
Het gaf een goed gevoel om weer met zoveel te zijn op de receptie.
Iedereen weet dat de partij niet haar gemakkelijkste periode doormaakt,
maar de eenheid is aan het terugkeren en iedereen blijft wel de nood
voelen om te komen en niet af te haken. Het is belangrijk dat iedereen
weer ?goesting? krijgt om er tegen aan te gaan want het is verdorie
nodig. De sfeer in de Oude Vleeshallen vanmorgen gaf alvast het veel
reden tot optimisme.
Toen ik onze voorzitster kort feliciteerde met haar speech en mij
vervolgens verder een weg wilde banen door de rode meute, vroeg ze of ik
al naar huis ging. Ik deed haar een beetje blozen toen ik zei dat ik
gewoon op weg naar het toilet was, waarop een kordaat ?OK, dat mag?
volgde. Vandaag ging ik dus voor het eerst met toestemming van de
nationale partijvoorzitter naar de plee. Een dagboekvermelding waard, me
dunkt.
In de namiddag trok ik nog kort met de kleine wassenbergskes en hun mama
naar de Zoo <http://www.zooantwerpen.be/>. We hebben een
gezinsabonnement en dat maakt het de moeite om, zelfs als je maar een
paar uur tijd hebt, op de tram te springen en een kort bezoekje te
brengen. Nadat ik vorige zondag in Planckendael
<http://www.planckendael.be/> een vroegere college tegenkwam, liepen we
elkaar ook vandaag in de Antwerpse zoo tegen het lijf. Parallelle
levens? Spooky.
Nu nog even mijn tussenkomst over het afvalbeleid in de gemeenteraad van
morgen voorbereiden en ik kan onder de wol. Over die gemeenteraad lees
je meer later deze week.
*Maandag 28 januari*
Een nieuwsvreter als ik kijkt altijd uit naar de maandagkranten. Ook
vandaag viel daar weer heel wat te rapen: gaande van de zeer trieste
verkoop van groene wagens op het zogenaamd groene autosalon, over Bart
Somers die de CD&V hypocriet noemde (heerlijk toch die open debatcultuur
van oranje-blauw) tot en met het pleidooi van CD&V- europarlementslid
Belet om de uitstap uit de kernenergie te verlaten.
Klap op de vuurpijl was toch wel UNIZO dat de weggebleven soldenshoppers
koopkrachthysterie verweet. Er zou namelijk geen probleem van koopkracht
zijn volgens de ondernemersorganisatie. Men gaf zelfs als voorbeeld dat
informatica en digitale toestellen van prijs gedaald zijn. Ja, de daling
van de prijs van flatscreens is een feit, alleen jammer dat wie de
eindjes nog nauwelijks aan elkaar geknoopt krijgt, daar niet erg veel
profijt uit zal halen. Het is nog des te cynischer dat steeds meer
mensen verleid worden om dergelijke toestellen op krediet te kopen om
vervolgens ook nog eens te moeten vaststellen dat het enorme
energieslurpers zijn en de elektriciteitsprijs alleen maar stijgt? UNIZO
is nog in staat om de consumenten een schuldgevoel aan te praten: ze
moeten maar komen shoppen, want eigenlijk gaat het altijd maar beter met
de koopkracht. Misschien moet er eens iemand van UNIZO gaan speechen op
de speelplaats van het Atheneum in Antwerpen waar elke zondag tussen 18
en 19u honderden mensen bij de gratis voedselbedeling aanschuiven. Hun
aantal neemt alleen maar toe, dus publiek verzekerd!
Vanavond was het ook gemeenteraadszitting in Antwerpen. Het
belangrijkste debat ging over de nieuw ingevoerde aanpak bij de
afvalophaling, waarbij ik zelf ook tussen kwam voor onze fractie.
Oppositieleider Dewinter spande zich in om eerst het college met alle
zonden van IsraÎl te overladen, om te concluderen dat dit college na
tien jaar eindelijk de juiste weg kiest. De oppositie in Antwerpen is
niet meer wat ze geweest is? Eigenlijk was er meer te doen over het feit
dat er op de banken bij aanvang van de zitting een USB-stick met A-logo
voor de raadsleden klaar lag (net zoals alle stedelijke ambtenaren er zo
ÈÈn kregen met eindejaar) en of we dit in het kader van de integriteit
van de raad wel konden aannemen. Much ado about nothing, deuren dicht om
half twaalf en na de gemeenteraad past uiteraard een pintje met de
collega?s <http://www.stadspartij-antwerpen.be/>.
*Dinsdag 29 januari*
Zoals ik gisteren al schreef, ik werk 4/5de en dinsdag is de dag dat ik
thuis ben. Of tenminste niet in Brussel. De ?vrije? dag begon met een
vergadering over de toekomst van het Operaplein
<http://www.antwerken.be/projecten/architecturaal/station.aspx> in
Antwerpen, dat naar aanleiding van de tweede fase van de heraanleg van
de Leien onder handen genomen zal worden. Tijdens de bespreking stelde
ik vast dat mijn GSM nog lag op te laden thuis. Zelden zo een rustige
dinsdag gehad… tot ik weer thuis was en de volgebabbelde
voicemailberichten mocht beginnen beantwoorden.
Intussen liepen op mijn blackberry (die ik wÈl op zak had) de berichten
binnen over een 24-urenstaking in de stelplaats Zurenborg van De Lijn
waardoor heel wat bussen niet zouden uitrijden. Aanleiding van de wilde
staking was een agressiegeval op een bus maandagavond, waarover intussen
al heel wat versies de ronde doen. Onderzoek zal verder moeten uitwijzen
wat er precies gebeurd is. Het is onder meer bij de zaak Guido De Moor
overduidelijk gebleken dat snelle en schreeuwerige berichten in de
media, vaak veraf staan van meer genuanceerde conclusies bij verder
onderzoek opborrelen. De eerste dagen wordt vaak in beide richtingen
overdreven, zowel daders als slachtoffers kunnen te maken krijgen met
verslaggeving die de realiteit geweld aan doet. Voor nuance is pas
plaats als de eerste stofwolk is gaan liggen en dat zal nu niet anders
zijn. Feit is dat er nog veel werk is aan de vaak gespannen sfeer op het
openbaar vervoer, maar niet alleen daar is er meer wederzijds respect en
inlevingsvermogen nodig. Camera?s en controles kunnen helpen, maar
zullen niet volstaan.
Na de vergadering op ?t Schoon Verdiep stond mijn goede vriend P. al
voor de uitgang van het stadhuis, zijn we een broodje gaan eten en
hebben we wat door de stad geslenterd, onder meer via de schitterend
gerenoveerde stadsfeestzaal op de Meir. We waren het aan onze reputatie
verplicht om er niet al te lang over te doen om in een cafÈ te belanden.
In stilte en zonder verdere bijgedachten, vroeg ik me af of het wel waar
is dat vooral vrouwen op cafÈ binnen de vijf minuten over de kinderen
bezig zijn.
Veel tijd voor brasserij was er niet: om 15u30 gaat de schoolbel en op
dinsdag is het aan mij om dan klaar te staan aan het parkschooltje. Met
onderweg een paar nummertjes Nick Drake
<http://nl.wikipedia.org/wiki/Nick_Drake> in de CD-speler van P. haalde
ik de bel op de valreep. Ik wilde enthousiast mijn favorieten ?Fruit
tree?, ?Day is done? en ?River man? laten horen op de korte rit tussen
de Scheldekaaien en Berchem, dus het moest snel gaan.
Na de jolige gasten overgedragen te hebben aan de opa, moest ik rennen
om op tijd in Brasschaat om 17u het directiecomitÈ van de
gasdistributienetbeheerder IGAO
<http://www.igao.be/content/homepage/index_nl.asp> – waarvan ik
voorzitter ben – te halen. De Antwerpse ring was echter weer complete
chaos waardoor zowat de helft van de deelnemers te laat arriveerde,
waaronder ikzelf. Gelukkig beginnen en eindigen niet al mijn vrije
dinsdagen met vergaderingen…
*Woensdag 30 januari*
Vandaag heb ik een vrij normale werkdag achter de rug, op ÈÈn
uitzondering na: terwijl ik voor de rest elke dag de trein neem naar
Brussel (en daar kan ik een dagboek op zich over vullen) ga ik ÈÈn keer
in de veertien dagen met de wagen. Dan zijn de kinderen van dinsdagavond
tot woensdagavond bij de grootouders in Leuven en omdat ik in Brussel
werk ga ik ze daar ophalen op woensdagavond.
Het gevolg daarvan is dat ik die woensdagen ?s morgens de wagen mee neem
naar het kabinet. En elke keer opnieuw prijs ik me zielsgelukkig dat ik
een woon-werk traject heb dat ik met de trein kan afleggen. Een
dagelijkse lijdensweg van Berchem naar de Koolstraat in Brussel in de
file zou ik Ècht niet zien zitten. Vaak ben ik al een half uur kwijt
vooraleer ik de Antwerpse agglomeratie uit ben en voor het eerst in
derde versnelling kan schakelen.
Neen, geef me dan maar de trein, ook al lijkt de dienstregeling hoe
langer hoe meer op een pronostiek of neen, op duivenmelkerij: je kan
koeren wat je wil, uiteindelijk bepaalt de trein zelf om hoe laat hij
valt. Niettemin, met de iPod in aanslag, een bekertje koffie en een
setje kranten is de trein altijd een beetje reizen, zelfs op dagen dat
je denkt dat je voor de zekerheid beter een slaapzak had meegenomen.
Aangekomen in Brussel staat meteen een vergadering van de taskforce
Vlaams klimaatbeleidsplan
<http://www.energiesparen.be/beleid/vlaamsklimaatplan.php> op de agenda,
gevolgd door wat weg te werken correspondentie. Dan een snelle hap met
de collega?s in ons eetzaaltje terwijl we naar het eenuurjournaal kijken
(net daarvoor gokken we nog even op het finalewoord in Blokken
<http://www.een.be/televisie1_master/programmas/e_blok_quizspel_overzicht/index.shtml>
en we zijn daarbij altijd sneller dan de kandidaat). Namiddag: tijd voor
de stafvergadering van de cel algemeen beleid op het kabinet, waarbij we
ondermeer de nakende terugkeer van onze minister
<http://www.vlaanderen.be/servlet/Satellite?c=Page&cid=1104593440422&pagename=minister_kathleen_van_brempt%2FPage%2FHomePageMIN>
uit bevallingsverlof bespreken.
Woensdag is meestal ook de dag van de vele korte gesprekken met
collega?s in de deuropening, helemaal of half rechtstaand. Daarbij
worden kleinere dossiers aangekaart of snelle feedback gegeven over de
ene of de andere vergadering. In mijn geval vraagt dat wat extra tijd op
woensdag omdat ik er op dinsdag niet ben (soms overweeg ik aan mijn deur
een bakje met nummertjes zoals bij de slager te hangen Wink, maar ze
blijven altijd welkom natuurlijk, de collega?s die meelezen). Een paar
uur afwezigheid uit mijn bureau betekent ook meteen dat er enkele
tientallen ongelezen mails staan te wachten. Ik trancheer snel wat enkel
snelle lezing, doorverwijzing en/of verwijdering vergt en houd de rest
voor morgen, want dan ziet mijn agenda er minder gevuld uit.
Tegen zes uur vertrek in naar Leuven in de hoop de kinderen op een
treffelijk uur in hun Berchemse bed te krijgen. Dat lukt vrij aardig.
Daarna eet ik iets en smijt me in de zetel. Terwijl op de achtergrond
Dalziel and Pascoe speelt, doe ik nog wat opzoekwerk in voorbereiding
van een aantal interviews die mijn baas
<http://www.kathleenvanbrempt.be/?page=nieuws>te wachten staan. De avond
eindigt ? terwijl ik dit schrijf – met een hilarische documentaire op
Canvas over een Japans politicus (Kazuhiki Yamauchi
<http://www.myspace.com/campaigndemocracy>) die in Kawasaki een wel zeer
bizarre campagne voert. Ik heb intussen vier verkiezingscampagnes van
zÈÈr dicht meegemaakt en de parallellen zijn niet al te ver te zoeken,
al is dit wel extreem? Banzai!
*Donderdag 31 januari*
Vanmorgen bracht ik de kinderen naar school en werd ik omsingeld door
piraten, prinsesjes, konijnen en megamindy?s: carnaval op de
kleuterschool. Een schattig en kleurrijk tafereel, maar vooral de
verklede juffen maakten indruk. Waar ik vroeger dacht dat bij carnaval
vooral mannen zich in vrouwenkleren hesen ? en ik heb daar als
noordlimburger ook wel wat wazige herinneringen aan ? bleken nu
opvallend veel juffen voor een mannenrol gekozen te hebben. Morgen wordt
het weer even wennen aan de afwezigheid van juf Piraat Cathy en juf
keuterboer Gonda (mÈt pet en bolletjeszakdoek).
Het vervolg van de dag bestond uit een opeenvolging van een interne
vergadering over mobiliteit met collega?s, een interkabinettenwerkgroep
ter voorbereiding van de ministerraad morgen, telefoontjes en mails, het
uitschrijven van mijn research van gisterenavond, het opstellen van een
adviesfiche voor Frank Vandenbroucke
<http://www.vlaanderen.be/servlet/Satellite?c=Page&cid=1100806249017&pagename=minister_frank_vandenbroucke%2FPage%2FHomePageMIN>
over een mededeling van minister Crevits op de ministerraad en het snel
screenen van nog een aantal andere geagendeerde punten.
Rond de middag liep het bericht binnen dat ik vanaf nu de
gemeenteraadsbanken op ?t Schoon Verdiep deel met een iemand die in
beroep werd veroordeeld tot vier jaar, waarvan ÈÈn effectief, voor
opzettelijke slagen, vervalsing van processen-verbaal en aansporing tot
racisme. De collega in kwestie blijft voorlopig netjes zitten want nu
volgt nog Cassatie en dan zien we wel weer. De hardnekkigheid waarmee
Philippe De Winter en Frank Vanhecke de verdediging opnemen van hun
veroordeelde medewerker moet bevreemdend overkomen voor de verdedigers
van de minder harde lijn in het VB.
In de late namiddag trok ik weer naar Antwerpen. Op de trein doe ik
altijd een aantal telefoontjes, tenzij de trein echt overvol zit en ik
het gevoel heb dat mijn telefoontjes zouden kunnen storen. Op de duur
ken je je traject wel en leer je rekening houden met de stukken waar je
nauwelijks gsm-ontvangst hebt. Tussen Brussel en Berchem is dat een kort
stuk ter hoogte van het nieuwe waterzuiveringsstation tussen Schaarbeek
en Vilvoorde en een langer (en dus vervelender) stuk van Kontich tot
Mortsel-Deurnesteenweg. Mensen die ik vaak aan de lijn heb onderweg
weten hoe laat het is als ik zeg ?ik ben net voorbij Kontich?.
Voor wie er een boodschap aan heeft maak ik even reclame voor de muziek
die ik vandaag uit mijn iPod plukte onderweg: Cold War Kids
<http://www.youtube.com/watch?v=LrrGKR8Xii4>, TV on the Radio, New Order
<http://www.youtube.com/watch?v=og1HAkjOuL0>, The Jesus and Mary Chain
<http://www.last.fm/music/The+Jesus+and+Mary+Chain> en Moloko. Allemaal
te ontdekken op youtube en myspace.
Ik vertrok wat vroeger omdat ik nog een afspraak om vijf uur in
Antwerpen had. Mijn Antwerpse afspraken probeer ik zoveel mogelijk ?s
morgens of in de late namiddag te plaatsen en dan liefst ergens in de
buurt van Berchem-station (bijvoorbeeld cafÈs Wattman
<http://users.pandora.be/op.cafe/on%20line%20adressen/Antwerpen%20Berchem%20Wattman.htm>
of Moskou op de Draakplaats) zodat ik niet te veel tijd verlies met de
verplaatsingen en alles met trein, tram, fiets of te voet kan doen. Met
een ambtenaar van de administratie leefmilieu, natuur en energie met wie
ik een goede vertrouwensrelatie heb, besprak ik een aantal groene
dossiers uit het Antwerpse. Ik kreeg daarbij meteen een paar goede
ideeÎn cadeau waar ik als gemeenteraadslid weer mee aan de slag kan.
Thuisgekomen keek ik nog even met de kinderen mee naar The Simpsons
<http://www.thesimpsons.com/index.html> waarna ze in bed gestoken
werden. Ook nog goed gelachen met kunstenaar Jan De Cock in Phara
<http://multiblog.vrt.be/phara/>. Ik houd wel van zijn werk maar vooral
ook van zijn branie. En tot slot, voor wie het nog niet zou doorhebben:
muziek neemt een belangrijke plaats in voor mij, dus het mag niet
verbazen dat ik mijn avond afsloot met de schitterende
BBC-documentairereeks ?Seven ages of Rock
<http://www.bbc.co.uk/music/sevenages/>? op VPRO. De reeks loopt
tegelijk en op dezelfde avond op Canvas, maar op VPRO lopen ze een
aflevering voorop. Nochtans is de reeks tegelijk begonnen, maar Justine
Henin in AustraliÎ zal er wel voor iets tussen gezeten hebben denk ik.
Op de meest krankzinnige momenten moet op Canvas alles wijken voor sport.
*Vrijdag 1 februari*
Voor ik aan vandaag begin, wil ik nog even terugkomen op donderdagavond.
Mijn dagboekgastvrouw Caroline was te gast in Lux-XL
<http://multiblog.vrt.be/lux/category/caroline-gennez/>, het
cultuurprogramma op Canvas met Luc Janssen.Caroline blijkt een culturele
veelvraat te zijn die haar vrije tijd behalve aan voetbal besteedt aan
museum- en tentoonstellingenbezoek, lezen en concerten. Een deel van
haar keuzes voor het programma had ik zelf ook kunnen kiezen: de spin
van kunstenares Louise Bourgeois
<http://en.wikipedia.org/wiki/Louise_Bourgeois>, de films van Ken Loach
<http://nl.wikipedia.org/wiki/Ken_Loach> en zÈker een live-fragment van
Arcade Fire <http://www.youtube.com/watch?v=42g4T_tZPTA>. Boeiend was
het alleszins.
Een selectie van mijn eigen voorkeuren kan je terug vinden in het
plakboek op mijn website
<component/option,com_rsgallery2/Itemid,83/lang,be/>: muziek, boeken,
concerten,?
Over mijn werkdag vandaag valt niet veel bijzonders te vertellen behalve
dat het op een wat bizarre manier een Belgische dag werd: ÈÈn van onze
chauffeurs trakteerde met pralines voor zijn verjaardag, kok Gert
serveerde op de middag mosselen en aan het einde van de dag trok een
groep naar cafÈ Brossella op het Martelarenplein voor een Belgische pint
bier. En dat terwijl in de Wetstraat Octopusoverleg plaats vond! Zoek er
maar niets achter.
Mijn middagpauze soupeerde ik grotendeels op aan het opstellen en
versturen van een persdossier over het energieconcept van het Museum aan
de Stroom <http://www.mas.be/> in Antwerpen en dit op basis van het
antwoord dat ik van het schepencollege kreeg op een schriftelijke vraag
van mij. Afwachten nu of er een stuk over in de krant komt.
Zoals zo vaak op vrijdag dommelde ik half in slaap op de trein naar
huis. Die trein leek last van de wind te hebben of zo, want om ÈÈn of
andere reden duurde het traject weer de helft te lang.
Voor het eerst, na een volgehouden week van vragen, kon ik bij het
thuiskomen positief antwoorden op de vraag ?papa, is het nu vakantie??*
**Zaterdag 2 februari*
Allez hop. Sarkozy en Bruni <http://www.carlabruni.com/> zijn getrouwd.
Et alors? Benieuwd of er binnenkort een soort van Brangelina van gemaakt
wordt, want de boekskes zullen snel een merknaam nodig hebben. Brukozy?
Sarkoni?
Ook in de krant vandaag: ?/eerste vrouwelijke ploegbaas aan de slag in
de haven/?. Een schande vind ik dat. Men zou het niet mogen toelaten. Ik
bedoel voor alle duidelijkheid een schande dat nu pas de eerste vrouw
leiding geeft aan de dokken. Uiteraard gaat het over fysiek zwaar werk
en vrouwen zijn nu ÈÈnmaal ondervertegenwoordigd in de haven, maar ik
heb niet echt de indruk dat er veel energie gestoken wordt in
genderbeleid daar. Ik zal echter past Ècht verrast zijn als ik in de
krant lees dat de eerste allochtone ploegbaas wordt aangesteld in de
haven. Want de haven is niet alleen erg mannelijk als werkomgeving, op
de scheepsbemanningen na is het er ook zeer wit.
Vandaag waren we wat te vroeg wakker naar onze zin, maar c?est la vie
met twee kinderen. Het enige dat vandaag op het programma stond was een
bezoekje aan een fototentoonstelling in het kasteel van het Rivierenhof
<http://www.provant.be/vrije_tijd/domeinen/rivierenhof/>. Een oom die
lid is van de organiserende fotoclub Spectrum had ons uitgenodigd. De
chips viel in de smaak van de kinderen en de (helft van de) foto?s in
die van ons. Een uur binnen blijven tussen een hoop volwassenen met een
in hun ogen gigantisch park aan de andere kant van het raam, bleek
echter voor onze jongens zeer veel gevraagd.
De beste verlofdagen zijn niet te zeer gevuld zodat het tempo af en toe
wat naar beneden kan. Dankzij de combinatie van onze 4/5des en de inzet
van oma?s en opa?s overbruggen we komende verlofweek zonder er de hele
week voor te moeten thuisblijven. Met zo?n vroeg Krokus- en Paasverlof
dreigen de verlofdagen anders wel heel snel opgesoupeerd te worden dit
jaar en dat terwijl het met twee werkenden al niet voor de hand ligt om
de zomervakantie te overbruggen.
Wat voor veel mensen een verlofweek wordt, is voor mij en mijn collega?s
de laatste week voor onze minister na meer dan twee maanden verdiend
bevallingsverlof terug op het politieke toneel verschijnt. De
dagdagelijkse politieke actualiteit zal weer meer rechtstreeks op onze
agenda wegen dan de afgelopen weken. In plaats van mijn dagboek elke dag
te lezen, kan je dan net zo goed het wel en wee van Kathleen Van Brempt
<http://www.kathleenvanbrempt.be/?page=nieuws> in de kranten volgen.
Daarmee ken je een deel van mijn agenda ook?
Voor de rest kan ik de dagboeklezers die dit met plezier gevolgd hebben,
enkel nog aanbevelen om regelmatig mijn blog te bezoeken. Ik ben als
gemeenteraadslid nog niet zo ver dat je mijn doen en laten kan volgen in
de Gazet van Antwerpen, maar er wordt aan gewerkt.
En tot slot nog eentje voor mijn dagboekgastvrouw Caroline, bij wijze
van aanmoediging: Hey ho let?s go
<http://www.youtube.com/watch?v=QLWGSRQrbQs>! Kwestie van de
non-regering van loslopende zaken plat te walsen.
Deze week ben ik te gast op de webstek van onze partijvoorzitster
Caroline Gennez. Elke dag schrijf ik een stukje voor haar gastdagboek.
Hierbij nodig ik mijn trouwe lezers (alle drie) uit om deze week
regelmatig eens te pendelen van hier naar www.carolinegennez.be
<http://www.carolinegennez.be/>.
Mijn eerste stukje heb ik zonet doorgezonden en kan je hier ook lezen.
*_Zondag 27 januari_*
Ha! De geneugten van draadloos internet! Zoals zoveel avonden
tegenwoordig zit ik voor het slapen gaan met de laptop op schoot te
schrijven met de flikkerende televisie (geen high definition inderdaad)
op de achtergrond. Steve Stevaert in de herhalingslus van het
ontbijtprogramma op de Antwerpse regionale TV, het is even wennen.
Normaal schrijf ik op deze avondlijke momenten voor de TV stukjes voor
mijn eigen website www.toonwassenberg.be, maar nu ben ik weekje te
gast op de stek van onze partijvoorzitster.
Ze maakte toch weer indruk vanmorgen op de jaarlijkse nationale
nieuwjaarsreceptie in haar thuisstad Mechelen. Caroline heeft duidelijk
de gave van het woord en kwam met een krachtige en uitgebalanceerde
speech, recht uit het hart. Een speech vol verontwaardiging zoals dat
hoort bij socialisten.
Helemaal terecht was de stevige sneer naar Etienne Schouppe die een
dikke week geleden plots bleek ontdekt te hebben dat er nog armoede is
in Vlaanderen. Dezelfde Schouppe die er jaren over deed om vast te
stellen dat er ook mensen van vlees en bloed op zijn treinen zaten en
zijn hand er niet voor omdraaide om die stevig uit te kafferen in de
Zevende Dag. ?Allemaal zeurpieten, die pendelaars!? Dezelfde Schouppe
die afgelopen week bewees dat de oude CVP, inclusief de moraliserende
deugdelijkheid, terug is door zijn beklag te doen over al die politici
die met een gebrek aan vestimentair sÈrieux door het leven stappen. ?Wie
neemt die mensen nog ernstig?? Ik vroeg me meteen af of hij het had over
Jo Vandeurzen (zijne afgeleefdheid in hemdsmouwen wiens oogwallen me
steeds meer aan Guy Thys doen denken), over de performances van Yves met
geit of over gouvernante Cathy met rugzakje.
Toegegeven, ik word er ook vaak op aangesproken want de laatste keer dat
ik een das droeg was tijdens de trouw van een chique neef een jaar of
zeven geleden. Maar zolang ik me als Antwerps gemeenteraadslid kan
verschuilen achter onze burgemeester Patrick Janssens
<http://www.burgemeestervanantwerpen.be>, zit ik goed.
Het gaf een goed gevoel om weer met zoveel te zijn op de receptie.
Iedereen weet dat de partij niet haar gemakkelijkste periode doormaakt,
maar de eenheid is aan het terugkeren en iedereen blijft wel de nood
voelen om te komen en niet af te haken. Het is belangrijk dat iedereen
weer ?goesting? krijgt om er tegen aan te gaan want het is verdorie
nodig. De sfeer in de Oude Vleeshallen vanmorgen gaf alvast veel reden
tot optimisme.
Toen ik onze voorzitster kort feliciteerde met haar speech en mij
vervolgens verder een weg wilde banen door de rode meute, vroeg ze of ik
al naar huis ging. Ik deed haar een beetje blozen toen ik zei dat ik
gewoon op weg naar het toilet was, waarop een kordaat ?OK, dat mag?
volgde. Vandaag ging ik dus voor het eerst in mijn leven met toestemming
van de nationale partijvoorzitter naar de plee. Een dagboekvermelding
waard, me dunkt.
In de namiddag trok ik nog kort met de kleine wassenbergskes en hun mama
naar de Zoo. We hebben een gezinsabonnement en dat maakt het de moeite
om, zelfs als je maar een paar uur tijd hebt, op de tram te springen en
een kort bezoekje te brengen. Nadat ik vorige zondag in Planckendael een
vroegere college tegenkwam, liepen we elkaar ook vandaag in de Antwerpse zoo tegen het lijf. Parallelle levens? Spooky.
Nu nog even mijn tussenkomst over het afvalbeleid in de gemeenteraad van
morgen voorbereiden en ik kan onder de wol. Over die gemeenteraad lees
je meer later deze week.
Vandaag op pagina 13 in de Morgen staat een getuigenis over mijn pogingen om werk en gezin te combineren en dit naar aanleiding van een bevraging van kinderen over hun papa door het schoolblad Klasse. Zoals bij zovelen thuis is dat ook bij ons een dagelijkse evenwichtsoefening die gebeurt met vallen en opstaan en die alleen maar lukt als je het samen doet en kan rekenen op steun van je partner en zoals in ons geval ook op twee superoma’s (en opa’s natuurlijk). En zelfs wie kiest voor een papadag kan vaak niet anders dan deemoedig erkennen dat het alle andere dagen toch vooral mamadag is.