Je bladert nu door het thema muzieks.
Foto (c) Ann-Katrien Van De Velde
Na elkaar te hebben terug gevonden via facebook en linkedin, ontmoette ik mijn vroegere klasgenoot Marc Wetzels op het sp.a-visiecongres van twee weekends geleden. We zagen elkaar voor het laatst ergens in de jaren ‘80 en Marc is intussen een gewaardeerd muzikant (ik maakte hier eerder al reclame voor zijn groep COEM .
Intussen kocht ik een dag uit zijn leven voor 100 euro. Jep, een dag uit het leven van boyShouting.
Onder zijn alterego boyShouting, verkoopt Marc 100 dagen aan 100 euro aan 100 mensen. Wat krijg je voor die 100 euro: eerst en vooral schrijft hij voor jou alleen een song en stuurt deze samen met een handgemaakt artwork naar je op. Bijgevoegd ontvang je een contract, waarin je wordt meegedeeld dat je 1% van alle inkomsten uit de digitale en fysieke verkoop van het full album krijgt, want als alle 100 dagen de deur uit zijn maakt hij met het bijeengeharkte budget een studioalbum dat de toepasselijke titel ‘boyShouting & the Shareholders of his thoughts’ zal dragen.
Een koopje als je ‘t mij vraagt. Een dag kopen kan tot 31 december 2008. Wie lijdt onder de verminderde koopkracht kan van 26 november tot 31 december via ebay bieden op een van de laatste 10 dagen. Intussen ben ik in blijde verwachting van wat Marc voor me in elkaar steekt op “mijn” dag.
Meer info op the boyShouting-site
Op youtube vind je de filmpjes ‘een dag uit het leven van boyShouting‘ en ‘live in Kinky Star in Gent‘.
De stad Antwerpen investeert 1,25 miljoen euro in de verbouwing van het muziekcentrum Trix aan de Noordersingel. De concertzaal Hof ter Lo wordt in Trix geïntegreerd.
Daarmee wordt meteen één van de punten gerealiseerd die ik presenteerde in mijn verkiezingscampagne “De 7even Hoofdzonden” (zie “jaloezie”).
De werken aan Trix en Hof ter Lo starten in 2010. Bedoeling is dat het publiek de twee sites als één geheel zien. De stad wil Trix ook laten uitgroeien tot dè Antwerpse rock- en poptempel. De organisatoren moeten daarom zowel internationale artiesten als lokaal talent een kans geven. De concertzaal Hof ter Lo valt vanaf 2009 onder de verantwoordelijkheid van de schepen van jeugd en niet langer onder het stedelijk cultuurbeleid.
Jeugdschepen Leen Verbist verdient alvast een dikke proficiat voor deze beslissing. Muziekminnend Antwerpen kan beginnen watertanden. Waaronder ook ikzelf dus.
UPDATE (vraag in gemeenteraadscommissie van 16/10)
Vraag raadslid Wassenberg
Betreffende Trix en Hof ter Lo
Graag kreeg ik enige toelichting bij de concrete planning (in tijd) voor de integratie van Trix en Hof ter Lo en bij de aanwending van de door het college gecommuniceerde investering van 1,25 miljoen euro. Waar wordt dit bedrag aan besteed?
Antwoord van schepen Verbist:
De beleidsdomeinen cultuur en jeugd hebben samen besloten om de concertzaal van Hof ter Lo te integreren bij muziekcentrum Trix. Vanaf 1 januari 2009 zal Trix gebruik kunnen maken van de locatie via een concessieovereenkomst met de stad.
De visie en missie van Trix blijft dezelfde. De bedoeling is om van Trix de muzieksite van de stad te maken. In de concertzaal van Hof ter Lo hebben al veel pop- en rockconcerten plaatsgevonden. De zaal heeft een capaciteit van ongeveer 1000 personen. Er is beslist om 1 250 000 euro te investeren in het gebouw voor technisch onderhoud en de integratie van de concertzaal Hof ter Lo bij Trix. De investeringen in technisch onderhoud zijn bedoeld om de verwarming en de isolatie te verbeteren. Ook zal met deze investeringen de waterproblematiek bij concertzaal Hof ter Lo bestreden worden.
In de loop van 2009 zal er nog volop geprogrammeerd worden. In februari 2009 wordt alvast een openingsfeest gepland. Tijdens de werken zal de frequentie van het aantal optredens iets lager liggen.
De timing van de werken ziet er als volgt uit:
- aanstelling architect op cbs: 17/10/08
- voorbereidende werkzaamheden: voorontwerp: januari 2009
- einde werken (dit is echter nog afhankelijk van de uitvoeringstermijn welke door de externe architect zal bepaald worden): januari 2011
Zoals beloofd een kort Pukkelpopverslagje? De rug en de voeten zijn stilaan gerecupereerd, maar ik ga het toch in telegramstijl doen, voor de XL-verslagen kan je altijd eens gaan zien op de webstekken van Stubru, De Morgen of HUMO.
Donderdag
Santogold: betoverend en opwindend, maar nog niet àf
(een stukje van het irritante testomonster Danko Jones)
MaxNormal.TV: hilarisch Zuidafrikaans hiphoptrio met geflipte rapper Waddy Jones en een piepkleine blondine die zich “bokkie” laat noemen ? Ga zeker eens zien op www.maxnormal.tv
Tricky: nog net zo overtuigend als in ‘96, maar een veel te kort optreden
Ian Brown: irritante egotripper, die echter een nimmer vervelend optreden gaf en ons een mooi Waterfall van zijn vroegere groep Stone Roses cadeau deed
Iron and Wine: voor mij het absoluut hoogtepunt van de dag, ook zonder mijn all time favourite The Trapeze Swinger
Roisin Murphy: ik heb nu eenmaal een boon voor haar, dus ik ben niet objectief. Schitterend optreden dus, maar aangezien ik haar toch niet kan krijgen voor het einde nog een stukje gaan meepikken van de Southern rockers Drive-by Truckers. Soort van Neil Young op coctail van speed en LSD. Gitaren, gitaren en gitaren dus
The Flaming Lips: deze must-see was de perfecte afsluiter van de dag. Een groteske show met slingers, confettikanonnen, Teletubbies, opblaasbare aliens en lasers die mateloos op de lachspieren werkt en die het begrip over the top weer een nieuwe invulling gaf. Helaas met slordige klank en deels ten koste van de muzikale kwaliteiten van het optreden. Schitterende nummers als Race for the Prize en The Yeah Yeah Yeah song verzopen op die manier in de fuzz of om het met een neo-anglicisme van een journalist van het Belang van Limburg te zeggen: het geluid zuigde.
Vrijdag
Vrijdag was duidelijk Metallicadag. Het was superdruk en niet enkel werd de wei overspoeld door Metallica-T-shirts (rond lijven van alle leeftijden overigens), maar ook de andere acts konden het niet laten om naar Metallica te refereren. Nina Nastasia en de zanger van Girls in Hawaii prezen de documentaire Some Kind of Monster aan (onlangs nog op TV overigens) en gaven aan toch ook wat medelijden met de metalgoden te hebben en bij materiaalproblemen bij de drummer van The Breeders, merkte Kelly Deal op dat “this wouldn’t happen to Lars”. Maar het geestigste was Cold War Kids-zanger Nathan Willet die al om half zes op het hoofdpodium werd getrakteerd op dikke rijen Metallicafans die zich vele uren op voorhand hadden opgesteld tegen de dranghekken en enigszins verveeld toekeken op hun grillige gospelbluesrock (of zoiets?). Willet: 3We zullen ons best doen om ook de talrijk opgekomen Metallicafans los te krijgen, maar ik begrijp dat het niet gemakkelijk zal zijn. Wij zijn immers veel donkerder en luider”
Naar het vrijdagprogramma dan:
Nina Nastasia: mooi optreden (in alle opzichten), maar na een dik half uur van deze naar NY uitgeweken singer-songwriter uit Hollywood, hadden we het wel gezien. Vooral gehoord eigenlijk
Girls in Hawaii: de Marquee werd letterlijk overspoeld voor Walloniës grootsten (na Michel Daerden) en de tent kon het publiek niet slikken, maar vanuit de rand zagen en hoorden we dat het goed was. Knappe songs
The Do: een complete maar aangename verrassing was dit Frans-Finse duo, want ik had er op voorhand nooit van gehoord. The Do drijft grotendeels op haar zéér straffe frontdame met een zeer breed stemgeluid die haar gitaar volledig beheerste en bij de beste momenten deed denken aan de jonge PJ Harvey ten tijde van haar debuut Dry. De moeite om in de
gaten te houden!
A Brand: deze Antwerpenaren zijn niet echt mijn ding, maar ik was wel onder de indruk van hun vakmanschap en sound. Weinig optredens gezien op deze drie dagen die zo knalden en klopten.
Cold War Kids: keek ik heel erg naar uit en losten mijn verwachtingen moeiteloos in. Stonden niet op hun plaats in het volle daglicht op het hoofdpodium, maar bleven desondanks stevig overeind. Eerste kippenvelmomenten van de driedaagse tijdens We Used to Vacation en Hang me up to Dry.
Tim Vanhamel: vond ik zeer overtuigend. In het verleden liepen Millionaire-optredens, hoe opwindend ze ook waren, vaak in de soep door materiaalproblemen of slordigheid, maar Vanhamel lijkt echt gegroeid te zijn en ik heb hem nooit beter bij stem gehoord dan afgelopen vrijdag.
The Breeders: altijd dolle pret met het slordige zussenduo Deal, maar het blijft bizar dat zus Kelly sinds de eerste keer dat ik de Breeders zag (in de Vooruit ergens in ‘93 of zo) nog steeds moeite heeft met diezelfde gitaarpartijen die ze toen ook telkens om zeep hielp. Niettemin, for old time sake, een leuk weerzien.
Tindersticks: voor het eerste sinds ‘94 terug op Pukkelpop. Toen grepen ze mij voor het eerst bij de keel, later leerde ik ze beter kennen en namen ze steeds meer plaats in mijn CD-collectie in. Gaven een zeer mooi, maar rustig en ingetogen concert zonder de luide uitbarstingen die vroeger hun optredens kenmerkten, waardoor er af en toe een flard Metallica in de tent gewaaid kwam. Zanger Stuart Staples kon er wel mee lachen, met al dat gitaargeweld van het hoofdpodium.
Gutter Twins: moest voor mij het hoogtepunt van de driedaagse worden en dat werd het ook. Greg Dulli bezorgt me al jàren veel muzikaal genot en met zijn maatje Marc Lanegan haalt hij onder hun gezamenlijk alter ego The Gutter Twins het hoogste niveau sinds het memorabele Gentlemen van Afghan Whigs. Weirdo Lanegan had weer duidelijk gevraagd dat er geen enkele spot op hem gericht zou worden zodat hij het hele optreden zijn bulderstem op de tent losliet vanuit het volstrekte duister, hij verzette geen stap en liet niet één keer zijn microfoonstandaard los. Dulli daarentegen bezette het hele podium en heerste als een perfecte master of ceremony over de bezwerende Guttersongs. Afijn, ik dus na een paar keer Afghan Whigs en Twilight Singers wéér van mijn sokken geblazen door Greg Dulli en co.
Zaterdag
The National: ik arriveerde na de prachtwedstrijd van de Olympische voetbalbelgen tegen Italië net op tijd om de dag meteen met een hoogtepunt te beginnen. Ik ben grote fan van hun laatste plaat Boxer en verwachtte dan ook veel van het optreden, niet in het minst na de lovende recensies op Werchter. Kippenvelmoment nummer één van de zaterdag: Fake Empire. En dan was ik nog maar een kwartier op de wei, dat beloofde.
COEM: onder goedkeurend oog van Hasselts burgemeester Reynders gaf COEM een schitterend optreden. Vanop de vierde rij – ik had nochtans beloofd op de eerste te gaan staan, sorry Marc – zag ik een groep spelen alsof hun leven er van af hing. Je hebt dat wel vaker met Limburgse groepen die jaren als bezoeker de Pukkelpopweide afschuimen en dan
wanneer ze zelf het podium op mogen, een soort fierheid uitstralen die van de gezichten af te lezen is. Falen is dan ook geen optie op zo’n moment. Het titelnummer van de nieuwe CD We’ve got speakers on the outside of our spacecraft was mijn persoonlijk hoogtepunt. Sinds ik samen met Marc en Jo Wetzels in het tweede middelbaar op het podium van de parochiezaal in Gerdingen stond om tijdens een free podium van de school Gloria van U2 te playbacken (met Marc als Bono, uiteraard, Jo op drums, toen al, ikzelf op een geïmproviseerde basgitaar die in feite een gewone elektrische gitaar was en Geert – what ever happend to him – Goossens als The Edge op een zelfgemaakte kartonnen gitaar, waarbij ik
me vooral veel zilverpapier herinner en lampjes), is er toch het één en het ander veranderd. Ik zou Gloria intussen ongeveer live kunnen meespelen als ik goed oefen, Marc en Jo daarentegen zijn volgroeide muzikanten geworden die zelf hele knappe nummers in elkaar steken. Positief jaloers heet dat dan. Ga zeker eens luisteren naar een paar nummers op www.myspace.com/coem
MGMT: believe the hype. Dit is écht een straf groepke. Denk aan Pink Floyd, maar dan zoals ze met Comfortably Numb door The Scissor Sisters werden gecoverd. Ik zat echt te wachten op het voorbij zwevende opblaasbare varken. Een feestje, maar wel één van het korte type: MGMT startte tien minuten te laat en stopte er tien te vroeg. Het was echter
voldoende om de tent in lichterlaaie te zetten
Bloc Party: toevallig ontdekt tijdens hun optreden in de Club op Pukkelpop 2004 en daar in én keer overtuigd van hun potentieel. Nu, vier jaar later spelen ze de wei voor het hoofdpodium plat en klinken ze scherper en feller dan ooit. Een hoogtepunt weeral.
The Hicky Underworld: Eigenlijk gewoon naar gaan kijken omdat de drummer de buurman is van het koppel waarmee we zaterdag op Pukkelpop waren, maar weer een aangename verrassing. De laatste brok stevige gitaren van deze editie van Pukkelpop, maar ze waren dan ook van gewapend beton. En wat een drummer! Het schijnt nochtans een voorbeeldige buurman te zijn.
Elbow: Elbow moest de mooie afronding van Pukkelpop worden, na het door mij gemiste optreden in de AB. Er werd vooral uit de laatste plaat geplukt, The Seldom Seen Kid, die ik de laatste weken en maanden heb grijsgedraaid (dat geeft een vals beeld als je weet dat ik dat op mijn iPod doe, maar kom). Prachtig optreden en wat een schitterende stem heeft die zanger toch. Logisch dat Tom Barman hem vroeg om een nummer in te zingen op de laatste dEUS.
Tot slot nog een eervolle vermelding voor hét T-shirt van deze editie. Op festivals doet iedereen moeite om met een “boodschap” rond te lopen. Die kan dienen om gelijkgestemde muziekfanaten te treffen, of om cool, straf, boertig, schattig, ruig of wat dan ook over te komen. Allemaal belangrijk op zulke dagen. Het hardste heb ik gelachen met een stevige
gezette jongeman (zeg maar een dikkerd) met een T-shirt met het opschrift “Fat People are hard to Kidnap”. Een stevig staaltje van zelfspot in de provincie waar ze daar nogal sterk in zijn. Respek !
Het laatste stuk van mijn kleine maand verlof dient zich aan. Voor het eerst sinds lang ga ik naar de volledige Pukkelpop-driedaagse. Mijn eerste Pukkelpop was die van 1990 met memorabele optredens van Mudhoney, Faith No More, The Cramps en Nick Cave en sindsdien ben ongeveer elk jaar wel minstens een dag geweest.
Ik ga drie dagen, gewoon omdat ik niet kon kiezen. Er is zoveel dat ik wil zien… Bovendien lijkt het me de ideale afsluiter van een ontspannend verlof dat gevolgd zal worden door een ongetwijfeld turbulent laatste kabinetsjaar.
Mijn Pukkelparcours ziet er ongeveer zo uit:
Donderdag
Motek, Santogold, Tricky, Ian Brown, Editors, Freaky Age, Mercury Rev, Iron and Wine, Roisin Murphy, The Flaming Lips, …
Vrijdag
Girls in Hawaii, Arsenal, Tim Vanhamel, Martina Topley-Bird, The Rascals, The Breeders, Tindersticks, The Gutter Twins, Blood Red Shoes, Cold War Kids,…
Zaterdag
The Black Box Revelation, The Wombats, Fuck Buttons, Yeasayer, COEM, MGMT, Dresden Dolls, Bloc Party, 2manydjs, We are Scientists, Sigur Ros, Soulwax, Elbow, The National, Crystal Castles,…
Ongetwijfeld zoals steeds aangevuld met een aantal optredens waar je voorbij waait en blijft hangen om je te laten verrassen of optredens die ik me ter plaatse door vrienden laat aanpraten.
Ik zorg zeker voor een verslagje. Back in Business dus
Als student in Leuven was ik vier jaar betrokken bij de organisatie van het Interfacultair Songfestival, een muziekwedstrijd tussen studentenkringen waarbij ingenieurs, apothekers, germanisten, filosofen en biologen het tegen elkaar opnemen. Deze traditie bestaat dit jaar al 25 jaar en het evenement wordt jaarlijks door de studenten bio-ingenieur in elkaar gestoken.
In een combinatie van nostalgie en hedendaagse betrokkenheid bij onze buurtwerking, kwam ik tot het idee voor een Antwerps songfestival. Wie er iets in ziet moet maar eens lezen hoe ik dat zie. Commentaar is welkom zoals steeds.
Liekes voor A
Concept
Districten (of wijken) nemen het tegen elkaar op in een muziekwedstrijd, het winnende district levert een jaar “de groep/muzikant van ‘t stad” en is gastheer bij de volgende editie.
Een Antwerps gevoel aanwakkeren door op positieve manier de rivaliteit tussen de districten aan te stoken. Als het een succes wordt, is dit een uniek evenement voor Vlaanderen.
Het toenemende succes van de Opsinjoren Lentepoets en Burendag en het feit dat buurtverenigingen als paddenstoelen uit de grond schieten geven aan dat de tijd rijp is om dergelijk evenement uit de grond te stampen.
Concreet
Elk jaar in september lanceert de stad via de districten en alle mogelijke infokanalen een oproep voor muzikanten, zangers, groepen om deel te nemen aan de préselecties van het Antwerpse songfestival voor het district waar de kandidaten wonen. Om het eerlijk te spelen zou je in een reglement kunnen opnemen dat 3 op 4 groepsleden effectief in het district dat ze willen vertegenwoordigen moeten ingeschreven zijn.
Genres worden bij voorbaat best niet uitgesloten. Je zou wel kunnen verplichten dat er minstens één eigen nummer wordt gebracht en/of met een opgelegd nummer werken.
De districten organiseren dan bijvoorbeeld eind januari zelf hun eigen preselectie (een jaarlijks evenement dat op zich al kan uitgroeien tot een districtsklassieker) en vaardigen op die manier hun kandidaat af naar de grote finale.
De finale vindt dan in het voorjaar plaats, zodat de geselecteerden nog wat kunnen repeteren of meer naar de zomer als er voor gekozen wordt om de finale in openlucht te houden.
Om de rivaliteit wat aan te wakkeren zou het winnende district de locatie kunnen leveren voor het volgende jaar (soort van wisselbeker, die je ook concreet gestalte kan geven). Als de scheiding in districten als te artificieel ervaren wordt, zou je ook met wijken kunnen werken, dan heb je enkel een preselectie meer nodig. Bovendien zal je ook heel wat wijken hebben die geen kandidaten opleveren of wijken die alvast niet binnen de wijk moeten selecteren omdat er maar één kandidaat is. De winnende groep moet een paar leuke prijzen krijgen. Naast materiële prijzen die best met muziek te maken hebben, is het voor niet-professionele groepen vooral tof om hen een nieuw podium aan te bieden, bijvoorbeeld door de winnaar dat jaar het 11 juli evenement te laten openen, of de kans om iets te doen in het Sportpaleis, of wat dan ook.
Commerce
Het succes van dergelijke formule zit hem natuurlijk het districtsgevoel, dat misschien niet overal even uitgesproken is, maar je mag verwachten dat de mensen zich toch vereenzelvigen met “hun” kandidaat. Dit is nog te voeden door wat communicatiemiddelen in te zetten die de kandidaten de kans geeft om in het eigen district volk te ronselen via raamaffiches, flyers, …
In plaats van onze hoop te stellen op TV-programma’s zoals “Allemaal SAM”, moeten we misschien terug naar de tijd van “Spel zonder grenzen”. Gemeenten die het tegen elkaar opnemen, een hoop volk ter plaatse en iedereen voor de buis gekluisterd.
Opname en/of uitzending van de finale is gesneden koek voor ATV, zelfs het mee bepalen van de winnaar via sms is mogelijk. In de professionele jury zitten best wat bekende Antwerpse muzikanten (best het type van mix die we met de 0110-concerten zagen: Tom Barman naast Wannes Van de Velde, ne Stranger, Helmut Lotti, Luc Caals en Sofie, ik zeg maar wat). Mensen houden van kleurrijke jury’s.
Ook op vlak van reportagewerk zit daar voor de pers wel wat in. De ervaring leert dat er soms eigenaardige gelegenheidscombinaties opstaan en kleurrijke figuren verschijnen.
Door bij voorbaat geen enkel genre uit te sluiten en niet specifiek op rock of pop of wat dan ook te richten, is de kans groot dat er een erg gemengde groep van kandidaten ontstaat. Het succes dat een programma als X-factor toch nog gehad heeft, na twee keer Idool en een Star Academy, is wellicht deels te verklaren door het feit dat er deelnemers van verschillende leeftijden waren met erg uiteenlopende genres: voor elk wat wils dus. Niet uitgesloten dat een charmezanger uit Berchem het o.a. moet opnemen tegen een hiphop-ensemble uit Borgerhout.
Gegarandeerd ook een biersponsor te vinden voor dit soort zaken, of een radiostation of de Gazet van Antwerpen of….
Copycats
Dit is uiteraard geen volledig origineel concept, het Eurovisiesongfestival kent immers iedereen, maar meer nog is het geïnspireerd op het Interfacultair Songfestival dat al 25 jaar aan de KULeuven wordt georganiseerd door de vereniging van studenten bio-ingenieur en waarvan ik zelf vier jaar organisator was.
In Leuven steunt het jarenlange succes op de rivaliteit tussen de faculteitskringen die er elk jaar weer in slagen om meer dan 1000 man op de been te brengen voor de finale (met pieken van meer dan 3000 man eind jaren ‘80). Ook daar vinden binnen de studentenkringen preselecties plaats die meestal leiden tot een 15-tal kringen die meedoen. Tijdens
preselecties wordt dit herleid tot zeven of acht groepen die op de finale-avond elke een 15 ‡ 20-tal minuten speeltijd krijgen. In die zin is er ook een duidelijke parallel met HUMO?s rockrally.
Door de niet evidente voorwaarde op te leggen dat minstens 75% van de groep aan de faculteit moet studeren die ze vertegenwoordigt (te checken aan de hand van de studentenkaart) ontstaan elk jaar opnieuw nieuwe gelegenheidsgroepjes, waarvan er sommige nog jaren na hun doortocht op het Songfestival blijven bestaan (meest gekende: Yevgeni, Lenny en de
Wespen, Neeka, Guus Meewis, Tom Van Stiphout,…)
Afspraak is telkens minstens één eigen nummer brengen en een opgelegd nummer (ik herinner me Beat It van Michael Jackson, SOS van ABBA, Ca plane pour moi van Plastic Bertrand, Superfreak van Rick James, Hit me baby one more time van Britney Spears,…). Er wordt ook gewerkt met een professionele jury en een studentenjury (praesesses van de deelnemende kringen) waarvan de eerste de officiële winnaar bepaalt en de tweede de publieksprijs uitdeelt. Prijzen bestaan sinds jaar en dag uit muziekinstrumenten aangeleverd door de plaatselijke muziekhandel, een dag professionele studiotijd voor opname van een demo, maar vooral twee grote optredens: op Bloedserieus, het jaarlijkse bloedinzamelingsevenement bij studenten (voor zo’n 1000 man) en het openen van de Student Welcome (voor een volle Oude Markt). Ze worden uitgedeeld aan de winnende groep, maar ook aan beste zanger(es), beste gitarist, beste cover, beste eigen nummer, beste bewerking van het opgelegde nummer,…
Intussen zijn er ook al spin offs: het interfacultair theaterfestival, het interfacultair welsprekendheidstornooi,…
Conclusie
Mijn handen kriebelen om er zelf aan te beginnen, wellicht omdat ik me zo geamuseerd heb met vier jaar interfacultair songfestival in Leuven. Maar misschien is het toch beter dat ik het op deze manier in de groep gooi in de hoop dat anderen zich geroepen voelen. Ik zal alvast enthousiast sms-en.
Ons weekendje Parijs zit er op. Om de zoveel tijd houden we eraan om er even op uit te trekken zonder de kinderen en met de Thalys ligt Parijs zeer dichtbij tegenwoordig. Tot verrassing van mijn reisgenote had ik donderdagavond bij aankomst in ons hotelletje in de buurt van Canal Saint-Martin, kaarten voor een naburig dEUS-concert op zak.
We zijn beide trouwe fans en na de vorige twee passages in Antwerpen (0110-concert voor 60.000 man) en Vorst (10.000 man), was een optreden in de schitterende club Le Trabendo met een maximale capaciteit van 700 bezoekers een droomstart voor ons weekend.
Het was een topoptreden, Tom Barman en de zijnen hadden er duidelijk zin in en het is echt geen overdrijving om te stellen dat deze dEUS-bezetting de strafste ooit is. Komende week vinden de Belgische
concerten uit de tour plaats en ik durf nu al voorspellen dat de recensenten alle superlatieven uit de kast zullen halen. Ik houd erg veel van groepen met een sterke samenzang (Beach Boys, Teenage Fanclub, Arcade Fire,…) en in de huidige dEUS zit veel zangtalent samen: drummer Stephane en bassist Alan nemen afwisselend hele flarden zangpartijen over en Mauro Pawlowski blijft de beste roeper en grommer van het land. Zijn ahahahahaha ahahahahahaha uit Favourite Game heeft het hele Parijse weekend door ons hoofd gegalmd.
Voor de liefhebbers, hierbij de setlist:
1. When she comes down
2. Sun Ra
3. Favourite game
4. Fell off the floor, man
5. The architect
6. Slow
7. Eternal woman
8. Instant street
9. Is a robot
10. Bad timing
11. Smokers reflect
12. Roses
13. Theme from Turnpike
14. Oh your God
15. Suds & soda
16. Popular culture
Vrijdagavond zaten we tot 2u in café Bicyclette. Zegt u niks? Ons ook niet, maar puur toevallig bleek dit stamcafé van mijn in Parijs wonend nichtje op 50 meter van ons hotel te liggen. De enige bieren die er worden gedronken zijn Stella, Leffe en Hoegaarden en de avond werd opgeluisterd door twee bejaarde Brazilianen die heerlijke salsa speelden in een hoek van het piepkleine barretje. Parijs op zijn best, voor zover we weten. En ja, de zon scheen ook in Parijs, dus behalve een kort bezoek aan de Jan Fabre-tentoonstelling in het Louvre, hebben we ons vooral onledig gehouden met slenteren door de Le Marais, zonnekloppen op een brug over de Seine, terrasjes en wat shoppen. Meer moet dat niet zijn.
De Lotto Arena is in Antwerpen ook gekend als de Topsporthal. Gisterenavond geen sport, maar de passage van het Amerikaanse Queens of the Stone Age kwam eigenlijk op hetzelfde neer.
Anderhalf uur drummen bij Qotsa, moet ongeveer overeenkomen met het beklimmen van de Mont Ventoux in diezelfde tijd. Toevallig of niet, maar door de keuze voor een groene belichting tijdens de pletwals waarmee het optreden opende, leek het wel of de Hulk achter het drumstel had plaats genomen.
Drummer Joey Castillo sloeg gisterenavond een half bos aan drumsticks aan flarden en deed beroep op een aparte roadie die als een ballenjongen tijdens Wimbledom telkens de wegschietende stokken ging terug halen. Voor QOTSA was het gisteren hun grootste zaaloptreden ooit (‘at least in Belgium‘, grapte Homme) en het uitzinnige publiek gaf hen een meer
dan warm welkom. Je hebt zo van die groepen die een bijzondere band met België hebben en QOTSA is er zo één. Net zoals vroeger bij Buffalo Tom of Magnapop, staat een leger trouwe fans klaar bij elke doortocht terwijl in eigen land de zalen nauwelijks gevuld geraken. QOTSA is die fase intussen wel gepasseerd, maar die bijzondere sfeer blijft wel.
Ik wist natuurlijk wel dat ik me aan een strakke set moest verwachten. Hun reputatie is ijzersterk, maar het was toch wel verpletterend. Go With the Flow en absoluut hoogtepunt Little Sister werden door de betonmixer gehaald en na Sick Sick Sick lag ik in de touwen (kwestie van in de beeldspraak van de topsporthal te blijven). Josh Homme liet zich uitgebreid bejubelen naar aanloop van de bisnummers en sloot af met een schitterend No One Knows en het oerende harde A Song For The Dead.
Game, set and match.
Tot slot voor de liefhebbers nog de setlist:
You Think I Ain’t Worth A Dollar, But I Feel Like A Millionaire
Do It Again
3’s & 7’s
Feel Good Hit of the Summer
Go With The Flow
Turnin On The Screw
Hangin’ Tree
Little Sister
Misfit Love
Battery Acid
In the Fade
Burn The Witch
Make It Wit Chu
Someone’s In The Wolf
You Can’t Quit Me Baby
Sick, Sick, Sick
No One Knows
A Song For The Dead
Bij de bouw van de Lotto Arena kreeg de uitbater NV Sportpaleis de verplichting opgelegd dat tegen het einde van 2008 van alle bezoekers aan het Sportpaleis en de Lotto Arena 40% met openbaar of collectief vervoer moest komen.
Uit een berichtje dat ik van Jan Van Esbroeck van het Sportpaleis kreeg, blijkt dat er eind januari al 27,42 % bezoekers met openbaar vervoer en 10,36 % met collectief vervoer kwamen, samen dus goed voor 37,78%.
In één van de eerste berichtjes die ik op deze blog plaatste, ging het over de start van het evenementennet dat mee moest tegemoet komen aan de aanpak van de parkeerdruk rond het
Sportpaleis. Dat is intussen bijna anderhalf jaar operationeel en blijkt dus zeer succesvol te zijn.
De mensen van het Sportpaleis lijken er ook alles aan te doen om van het openbaar en het collectief vervoer (touringbussen) een succes te maken. Een voorbeeldje: morgen ga ik naar het optreden van Queens of the Stone Age in de Lotto Arena. De kaarten bestelde ik maanden geleden en gisteren ontving ik een herinneringsmail met alle mogelijke uitleg over de bereikbaarheid van de Lotto Arena met bus en tram. Ik stuurde een mailtje naar Jan Van Esbroeck, met wie ik vanuit het kabinet mee onderhandelde over de voorwaarden van het evenementennet dat De Lijn organiseert, om hem te feliciteren met deze aanpak.
In zijn antwoord gaf hij de cijfers mee die je hierboven kan lezen. Tegen het einde van het jaar zou het Sportpaleis de vermelde 40% moeten halen. Nog 2,5% te gaan dus. Destijds was gerekend op de tijdige realisatie van de tram naar Wijnegem die extra volk naar het Sportpaleis zou kunnen vervoeren, en die had de missende 2,5% kunnen goed maken…
Anderzijds rijdt intussen tram 6 sinds eind vorig jaar (ook langs het Sportpaleis) en die was toen ook niet ingecalculeerd. Tram 6 begint het week na week beter te doen en misschien volstaat de autonome toename wel om de opgelegde 40% te halen?
Morgenavond is het echter zondag en ga ik eens niet aan de mobiliteit denken. Enkel de Queens tellen dan. Misschien schrijf ik wel een verslagje. No one knows.
Gisteren zakte Dinosaur Sr. af naar de Scheldestad voor een theaterconcert in de stadsschouwburg. OK, het ticket was met voorsprong het duurste dat ik me ooit had aangeschaft, maar het was elke gespendeerde euro meer dan waard. Na enkele -hoewel schitterende - langeafstandsconcerten op Werchter (met Booker T), op Pukkelpop (met Pearl Jam) en in Flander’s Expo (met Crazy Horse) de afgelopen tien jaar, zaten we deze keer bijna bij Neil op schoot.
Zicht en klank waren meer dan perfect, elke aanraking van de snaren klonk alsof je er op een meter naast stond. De setting was dus ideaal, enkel the dirty old man kon het zelf nog om zeep helpen. Neil heeft echter een ijzersterke live-reputatie en ook gisterenavond viel er weinig af te dingen op zijn optreden. Eerst een uurtje intiem en akoestisch (kiekevlees!), daarna nog een dik anderhalf uur met de obligate jankende Gretch rond de nek. Behalve de zelfverklaarde loner uit de omstreken van Dranouter naast mij, een meer dan perfecte avond uit en eentje om na lang aan terug te denken.
Voor de liefhebbers hierbij nog de setlist:
From Hank To Hendrix
Ambulance Blues
Sad Movies
A Man Needs A Maid
Once I was in love
Harvest
Winter Winds
Mellow my mind
Love Art Blues
Out on the weekend
Love is a rose
/Pauze/
Mr. Soul
Everybody knows this is nowhere
Dirty Old Man
Spirit Road
Bad Fog Of Loneliness
Winterlong
Oh lonesome me
The Believer
No Hidden Path
/Bisnummers/
Cinammon Girl
Cortez The Killer
Weken op voorhand was Trix uitverkocht. Voor de passage van Pinback
maken de fans duidelijk graag een avondje vrij, het was immers jaren
geleden. Zoals je al kon raden, ben ik er daar ÈÈn van en na de
begrotingscommissies van vorige dinsdag, haastte ik me dan ook richting
Trix naar wat uiteindelijk een zeer fijn feestje zou worden. Een laat
verslagje, nu de rook om mijn hoofd is verdwenen.
Al dat gehaast had ik me alvast kunnen besparen. De naam van het
volstrekt overbodige en vervelende voorprogramma The Dudley Corporation
kan ik hier maar neerschrijven omdat ik hem net heb opgezocht. Zoveel
indruk hebben ze gemaakt.
Voor de bespreking van het optreden van Pinback, ga ik me er een keer
makkelijk vanaf helpen, er staat immers op de website van Oormagazine
<http://oor.nl/deruit_concertverslagen_details.asp?id=658> eentje waar
ik me volledig bij kan aansluiten.
Wel leuk om te lezen dat de Nederlanders vinden dat wij Belgen een goede
smaak hebben en dat Trix volgens de schrijver ? volgens mij trouwens ook
? de perfecte zaal voor dergelijke optredens is. Ik concludeer in ieder
geval dat ik weer een schitterend optreden heb meegemaakt. Ik wist niet
wat ik van Pinback live moest verwachten, maar alle twijfel was op een
kwartier verdwenen.
Het werd uiteindelijk nog om een andere reden een absoluut fraaie avond.
Ik was er met mijn goede vrienden, de BULK architecten
<http://www.bulkarchitecten.be>, die in het begin van de avond via een
gunstige wind te horen kregen dat ze de architectuurwedstrijd die de
stad organiseerde voor de inrichting van de feest- en fuifzaal onder het
Centraal Station, de zogenaamde KASKO, hadden gewonnen. Een spontaan
feestje barstte los en aan het eind van de avond moesten we met enig
schaamrood op de wangen vaststellen dat zowat alle bierplateaus die men
in de Trix ter beschikking heeft, opgestapeld lagen in het hoekje waar
wij de avond doorbrachten.
afb011.jpg
Bij het verlaten van de zaal stonden de stoelen op de toog en troffen we
aan de uitgang de mannen van Pinback die net in het krappe toerbusje
stapten. We dankten hen nog voor het schitterende optreden, gaven hen
nog mee dat ze best de nacht in Antwerpen doorbrachten in plaats van al
door te rijden naar de studentenstad Leuven (waar ze de volgende avond
in het STUK verwacht werden) en wensten hen een zalige nacht.
Rest mij nog om jullie de weg te wijzen naar www.myspace.com/pinback
<http://www.myspace.com/pinback> waar je kan kennis maken met de
heerlijke muziek van Pinback. Zoek verder zelf zeker eens op Youtube of
iTunes naar nummers zoals Penelope, Loro, Tripoli, Tres, June of Boo.
