spielerei

Je bladert nu door het thema politiek.
We hebben weer een bewogen weekend achter de rug met twee partijcongressen. Vrijdagavond keurden we de Antwerpse kamerlijst goed op ons provinciaal congres en vandaag trok ik naar Brussel voor het goedkeuren van de senaatslijst en het verkiezingsprogramma.
Op naar 13 juni nu! Ik sta voor 100% achter ons programma en zal uiteraard weer stevig mee campagne voeren. Zelf mag ik een beurt overslaan, ik sta zelf niet op de lijst, maar geef de volle steun aan onze Antwerpse kandidaten.
Gisterenavond werd Guy Lauwers tijdens een algemene ledenvergadering tot voorzitter van de stadspartij verkozen. Hij kon rekenen op de steun van 94% van de aanwezige leden. Lees verder…
Heb je dat ook gezien of gehoord? Yves Leterme vindt de inspanningen die de Verenigde Staten willen leveren voor de aanpak van de klimaatverandering “maar minnetjes”. Kijk, ik vind ook dat de VS meer kan en moet doen en hoop van harte dat Obama op de laatste dag van de Kopenhagenconferentie de vergadering niet met lege handen binnen stapt. Spreekt voor zich.
Wat ik ook vind: de geloofwaardigheid van Yves Leterme is maar minnetjes als het over klimaatbeleid gaat. Terwijl op 25 november de aandacht van alle camera’s naar het paleis en de Kamer werd gezogen omwille van de eedaflegging en de beleidsverklaring van Leterme II, drukten tegelijkertijd zo’n 700 europarlementsleden op de stemknopjes in Straatsburg. Ter stemming: een resolutie van het parlement over de positie van Europa (lees: de Europese Commissie) tijdens de klimaatonderhandelingen in Kopenhagen. Bij die europarlementsleden ook 1 van de 3 CD&V-ers, Ivo Belet.
Die stemde onder meer
Voilà, dat is dus het gedrag van de partij die in het Europees parlement stemt zoals je hierboven ziet en waarvan de premier de Amerikanen maar minnetjes vindt. Ze zouden beter beiden hun ogen open trekken, dan vallen splinter en balk er vanzelf wel uit.

In het kader van de 1000 eerlijke gesprekken heb ik donderdagavond op uitnodiging van buur Arnold Peeters een gesprek met Karel Van Miert, bij me thuis om de hoek.
Ik wil het met voormalig partjivoorzitter en Europees commissaris Van Miert onder meer hebben over de crisis en hoe die best aan te pakken, over de rol die socialisten daarbij moeten spelen en over de grote uitdagingen waar Europa voorstaat. Place to be: zaal Paroza (boven café) in de Bacchuslaan in Berchem, vanaf 20u. Wees welkom !
De verrassing voor u is wellicht even groot als de mijne toen ik er voor het eerst over werd aangesproken: het partijbestuur heeft me vandaag op de eerste opvolgersplaats van de lijst voor de Europese verkiezingen geplaatst. Ik beschouw dat als een hele eer en ik neem aan dat het een erkenning is voor een aantal jaren werk achter de partijschermen (aanvankelijk ondermeer als parlementair medewerker in het Europees parlement) en aan mijn actieve rol in de Antwerpse gemeenteraad sinds 2007.
Het congres volgende zondag heeft het laatste woord, dat spreekt voor zich. Ik zal me in ieder geval voor elke stem inzetten en stevig campagne voeren. Daarbij is alle hulp van de trouwe bezoekers van deze blog van harte welkom! A votre service
In de allereerste zin van haar boek Verder dan morgen zegt Kathleen Van
Brempt :
“Ik ben geen schrijver”.
Waarom moest ze er dan zonodig een schrijven?
“Wel, het jeukte al een hele tijd om over de muren van mijn eigen
bevoegdheden als Vlaams minister én om over het muurtje van onze
landsgrenzen te kijken. In dit boek vind je daar de neerslag van?”
In vier hoofdstukken, afgewisseld met interviews die ze had met interessante gesprekspartners, zet ze een aantal toekomstperspectieven op een rij rond vier thema’s: duurzaamheid, migratie en diversiteit, gezinsbeleid en de toekomst van de sociaaldemocratie.
“Ik heb me nu bijna vier jaar kunnen concentreren op mijn bevoegdheden als Vlaams minister: vooral op mobiliteit, maar ook en met evenveel passie op sociale economie en gelijke kansen. Keer op keer werd ik echter geconfronteerd met de verwevenheid van verschillende beleidsdomeinen.
Bezig zijn met mobiliteit, betekent zeker ook begaan zijn met milieu en duurzaamheid, maar ook met ruimtelijke ordening, en zelfs met wonen en werken. Bij sociale economie gaat het natuurlijk over werkgelegenheid, maar ook over de combinatie van betaalde arbeid en gezin, over sociaal beleid, over de waardering van werk… En gelijke kansen gaat ook over migratie, diversiteit, over individualisme en collectiviteit, en opnieuw over de combinatie van arbeid en gezin en hoe mannen en vrouwen die moeilijke klus samen proberen te klaren. Een samenleving is niet onderverdeeld in hokjes, zoals de bevoegdheidsverdelingen in een regering doen vermoeden. Ik heb me dan ook dikwijls afgevraagd hoe ik iets zelf zou aanpakken als ik daar de kans toe had.”
Al die bedenkingen en vragen hebben Van Brempt als vanzelfsprekend geleid tot de thema’s die ze in dit boek behandelt. In Verder dan morgen staan er geen verkiezingslijstjes, maar visies die betrekking hebben op de samenleving van de toekomst.
In haar boek geeft Van Brempt meteen ook mee waar ze haar mosterd haalt.
“De laatste jaren heb ik met veel mensen boeiende gesprekken gehad, die soms een diepe impact hadden en vaak mijn werk hebben beïnvloed. Het afgelopen jaar heb ik doelgericht die gesprekken genoteerd en ze gebundeld in dit boek. Ze hebben me geholpen om de vier thematische hoofdstukken te schrijven. Ik was het, zoals zal blijken als je dit boek leest, niet altijd helemaal eens met de inzichten van mijn gesprekspartners. Toch heb ik ze allemaal onverkort opgenomen in deze bundel.”
Van Brempt sprak met de Duitse chemicus Michael Braungart die strijdt voor een samenleving waarin afval niet meer bestaat; de Belgische monetaire denker Bernard Lietaer, die van mening is dat er naast de nationale munt (de euro) complementaire munten moeten komen die een sociale functie hebben; de Belgisch-Nederlandse criminologe Marion Van San, die wijst op het belang van een stevig gezin in de aanpak van criminaliteit; de Noorse staatssecretaris voor gelijke kansen Kjell Erik Oie, die uitlegt hoe ze in Noorwegen het vaderschap hebben opgewaardeerd; de antropoloog Rik Pinxten en de Amsterdamse burgemeester Job Cohen over de complexiteit van een diverse samenleving; communicatiespecialiste Katja Van Putten over het consumentisme in de politiek; Sunder Katwala, de secretaris-generaal van The Fabian Society, de denktank van New
Labour, over de toekomst van de sociaaldemocratie.
Het boek is uitgegeven bij Hautekiet en kost 19,95 euro in de boekhandel.
Tjonge, jonge. Ik dacht dat we alles gezien hadden in de berichtgeving over ’s lands premier de afgelopen weken: een artikel over het gezin waar de kleintjes van Letermes geit Trudy terecht gekomen zijn, diezelfde Trudy die haar tanden in zijn exemplaar van Het Verdriet van België zet, familiekiekjes vanuit het vogelnest in Peking, Leterme die er in Humo prat op gaat meer van sport te kennen dan van politiek…
Nee hoor, there ’s more where that came from! Vandaag spendeert kwaliteitskrant De Standaard een halve pagina aan het vernieuwde interieur van de werkkamer van Leterme in de Wetstraat 16. “Ik houd van een confrontatie van stijlen”. Blablabla
Asjeblief zeg, voor welk soort onnozelaars worden wij eigenlijk gehouden? (En wat bezielt De Standaard met zo’n stuk?). Mag het eindelijk nog eens ergens over gaan? Het land wordt nu al meer dan een jaar niet bestuurd en Leterme lijkt daar hoegenaamd niet op afgerekend te worden.
Morgen in uw krant: “Exclusieve blik in de keuken. Premier eet al eens graag een boterham met leverpaté”. Oordeel nooit voor woensdag. Voor mij is (was) de grens al lang overschreden, voor de pers kan het blijkbaar niet op. En hoe zit het met die 800.000 van juni 2007?
(foto: De Standaard – Marc Herremans)
Sinds gisteren en dat tot donderdag, is Caroline Gennez in Denver op de conventie van de Democraten, samen met europarlementslid Saïd El Khadraoui. Tijdens die Amerikaanse hoogmis zal Barack Obama door de Democraten officieel aangeduid worden als hun presidentskandidaat. Je kan haar belevenissen volgen via een column in de Standaard, maar ook op haar blog.