bio
Ik ben 38 jaar en woon in Berchem met mijn vrouw en twee zoontjes. Mijn roots zijn dezelfde als die van Kim Clijsters, beide komen we uit Opitter, een Noord-Limburgs dorp bij Bree met 1500 inwoners. Sinds 1998 wonen we in Antwerpen, eerst vijf jaar in de Brederodestraat en nu sinds 2004 in de Dianalaan in Berchem.
In Opitter, letterlijk naast de Itterbeek, kreeg ik de liefde voor alles wat leeft met de paplepel mee. Als jongere was ik ondermeer actief in de JNM, de Jeugbond voor Natuurstudie en Milieubescherming en aangezien ik als tienjarige al aan iedereen die het horen wilde liet weten dat ik boswachter wilde worden, was in 1990 de keuze voor een studie bio-ingenieur in het land-en bosbeheer voor de hand liggend.
Als student combineerde ik met relatief succes mijn studies met nevenactiviteiten tussen de boerenkotters zoals tappen in de fakbar, de organisatie van het interfacultair songfestival en barverantwoordelijke. Ik studeerde in 1996 af met grote zelfvoldoening. Met een thesis over het verplaatsingsgedrag van eekhoorns, godbetert.
Na enkele kortere jobs in de natuur-en milieubeweging, kwam ik in 1998 terecht bij het Regionaal Landschap Kempen en Maasland waar ik de verantwoordelijkheid kreeg om in mijn geboortestreek natuurprojecten uit de grond te stampen in nauwe relatie tot het daar ontwikkelde en intussen naar overal geëxporteerde fietsroutenetwerk met knooppunten. Hoofdbrok was de hobbelige weg naar de oprichting van het eerste nationaal park in Vlaanderen, het Nationaal Park Hoge Kempen. Het blijft een heerlijke tijd om naar terug te kijken en de eerste job die me echt professioneel vormde. Veel geleerd over lobbywerk (onder andere om Europese middelen aan te trekken) en de manier waarop politiek werkt door de intense samenwerking met gemeentebesturen in de regio en daarenboven schitterende en inspirerende collega’s leren kennen die ik gelukkig nog regelmatig hoor en zie. In die periode zat ik ook in de raad van bestuur van vzw Natuurreservaten en later Natuurpunt.
In 2001 begon het gependel tussen Antwerpen en Genk ondanks het carpoolen zwaar te wegen en solliciteerde ik in een soort van bevlieging om medewerker te worden van een jong socialistisch Europarlementslid uit Deurne. En sinds 1 maart van dat jaar werk ik dus voor Kathleen Van Brempt. In de periode tot nu deed ik dat in een viertal erg diverse jobs op verschillende beleidsniveaus.
Eerst als parlementair medewerker – tevens ook voor het toenmalig Vlaams parlementslid Robert Voorhamme. Ik hield me voor Kathleen en Robert in die tijd bezig met Antwerpse, Vlaamse en Europese dossiers, zoals de Scheldeverdieping, mobiliteit in Antwerpen, autovrije dagen, energieprestaties van gebouwen, het nooddecreet voor het Deurganckdok en de bijhorende natuurcompensaties en met de strijd tegen de Europese havenrichtlijn.
Daarna volgde ik Kathleen in oktober 2003 naar Brussel toen ze letterlijk van de ene nacht op de andere federaal Staatssecretaris voor Arbeidsorganisatie en Welzijn op het Werk werd, toegevoegd aan de toenmalige federale minister van Werk, Frank Vandenbroucke. Ik werd directeur algemeen beleid waarbij ik de algemene politieke dossiers opvolgde.
Na de voor haar succesvolle verkiezingen in 2004 maakte Kathleen de transfer naar de Vlaamse regering waar ze bevoegd werd voor Mobiliteit, Sociale economie en Gelijke kansen. Vijf jaar lang was ik daar aan de slag als één van haar naaste adviseurs, specifiek voor mobiliteit en algemeen beleid. Ik hield me onder meer bezig met het masterplan Antwerpen, in het bijzonder de tramverlengingsprojecten, met openbaar vervoer en het vergroenen er van, met havendossiers en milieuzaken en met algemeen strategisch advies.
Sinds september 2009 ben ik aan de slag als beleidsadviseur in het Europees parlement voor de sp.a-fractie, in het bijzonder voor milieu en klimaat.
Na enkele jaren professioneel politiek werk achter de schermen, liet ik me in 2006 verleiden om deel te nemen aan de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen, waarbij ik rechtstreeks verkozen werd dankzij een uitzonderlijk mooie uitslag voor sp.a en voor Patrick Janssens. In januari 2007 legde ik met 54 collega’s de eed af op het Schoon Verdiep. Vanuit de gemeenteraad werd ik afgevaardigd naar de raad van bestuur van de Antwerpse haven.
In juni 2009 nam ik deel aan de Europese verkiezingen als eerste opvolger. Ik behaalde 16376 stemmen en zit nu voor de periode tot 2014 als eerste op de reservebank voor het Europees parlement.
Mijn vrije tijd gebruik ik voornamelijk om met de kinderen bezig te zijn, een pint te gaan pakken met vrienden en met zoveel mogelijk muziek en leesvoer.
PDF 